21 czerwca Tomasz Jakubiak obchodziłby swoje 43. urodziny. Z tej wyjątkowej okazji jego siostra postanowiła podzielić się w sieci pełnym emocji nagraniem upamiętniającym brata.
Wielkim ciosem dla fanów i bliskich była wiadomość, która pojawiła się 30 kwietnia 2025 roku – Tomasz Jakubiak zmarł po zmaganiach z nowotworem jelita oraz dwunastnicy. Termin jego kolejnych urodzin to właśnie 21 czerwca. W tym dniu Joanna Jakubiak opublikowała krótki, lecz bardzo poruszający klip, dedykowany pamięci Tomasza.
Siostra wspomina Tomasza na jego urodzinach: „Pamięć o Tomku będzie trwała wiecznie”
„Dziś Twoje urodziny. Cześć! Pewnie gdzieś sobie pływasz albo akurat eksperymentujesz w kuchni. Może tworzysz coś wyjątkowego lub wzruszasz się ulubionym smakiem. Jedno jest pewne – wiem, że świętujesz z nami. Sto lat, Tomku!” – napisała Joanna, dołączając do wpisu zdjęcia z przeszłości.
Wkrótce pod wspomnianym postem pojawiło się mnóstwo komentarzy. Fani wciąż nie potrafią pogodzić się z odejściem kucharza. Jego radość życia, niezwykłe poczucie humoru i pasja do gotowania pozostaną na zawsze w sercach tych, którzy go wspierali i czerpali inspirację z jego energii. „Pamiętamy, to był niesamowity człowiek. Dzięki niemu nauczyłam się gotować”, „Tomka nigdy nie zapomnimy”, „Jego energia wciąż jest z nami” oraz „Człowiek niezapomniany” – można przeczytać pod postem.
Tomasz Jakubiak o swojej chorobie: „Zaczęło się od bólu pleców”
Kilka miesięcy przed śmiercią Tomasz udzielił szczerego wywiadu, w którym opowiedział o pierwszych symptomach choroby. – „Ból pleców był pierwszym sygnałem. Chodziłem do fizjoterapeutów i osteopatów, ale dolegliwości nie ustępowały. Teściowa namówiła mnie na rezonans. Skonsultowałem się z przyjacielem lekarzem” – relacjonował.
Diagnoza była dla niego niezwykle trudna do przyjęcia. – „Wieczorem, tego samego dnia po badaniach, poinformował mnie, że musi ze mną poważnie porozmawiać. Kiedy do niego pojechałem, oznajmił, że wykryto guzy na wątrobie i jelitach. Na wieść o tym byłem jak w transie, nie mogłem uwierzyć. To był ogromny cios, na który nie byłem przygotowany. Po powrocie do domu powiedziałem bliskim i dopiero wtedy puściły mi nerwy. Płakałem jak dziecko” – wspominał.
