Serial „Ród smoka” porwał widzów opowieścią o dynastii Targaryenów, której dzieje rozgrywają się dwieście lat przed wydarzeniami z „Gry o tron”. Wokół walk o tron, intryg i romansów pojawia się tam także kontrowersyjny motyw – kazirodcze małżeństwa między rodzeństwem. Cel? Utrzymanie władzy w rodzinie i zachowanie tronu w ich rękach. Chociaż wydaje się to czystą fikcją, historia zna przykłady podobnych rodzinnych związków.
Akcja serialu rozpoczyna się od historii króla Viserysa, który mimo dobrej woli nie potrafi zdecydować, kto powinien być jego następcą – jego córka czy młodszy brat. Ta sytuacja prowadzi do krwawej wojny domowej o sukcesję, zwanej później „tańcem smoków”. W świecie Targaryenów kazirodcze relacje są tolerowane, a ich dzieci nie wykazują żadnych widocznych wad fizycznych mimo bliskiego pokrewieństwa. Za to często charakteryzuje je szaleństwo i psychiczne cierpienia, które w ostateczności doprowadzają do upadku rodu.
Korzenie chowu wsobnego z głębi dziejów
Chociaż „Ród smoka” jest dziełem literackim, motyw kazirodczych związków ma historyczne odpowiedniki. To zjawisko, które istniało już w starożytności, choć na historię często patrzy się przez pryzmat tabu. Głębsza analiza rodowodów władców z przeszłości ujawnia nietypowe powiązania, takie jak te u egipskiego faraona Tutanchamona.
Naukowiec Albert Zink z włoskiego Institute for Mummies and the Iceman odkrył, że ojciec Tutanchamona, Echnaton, miał relacje seksualne ze swoją siostrą. Z ich związku narodził się syn, który mimo poważnych deformacji ciała i prawdopodobnych problemów umysłowych, objął tron Egiptu.
Naukowcy przeprowadzili tzw. „wirtualną autopsję”, dzięki której ustalono, że Tutanchamon miał nieproporcjonalne, kobiece biodra, wystające zęby i zniekształcone stopy, które znacznie utrudniały mu poruszanie się. W starożytnym Egipcie kazirodztwo nie było piętnowane, a późniejsze konsekwencje zdrowotne dzieci często nie były znane. Kazirodztwo traktowano jako sposób na utrzymanie czystości krwi królewskiej linii i zapobieżenie jej mieszaniu z innymi rodzinami.
Kazirodztwo w europejskiej rodzinie królewskiej?
Podobne praktyki istniały także w Europie, czego przykładem jest dynastia Habsburgów. Badania przeprowadzone przez naukowców z uniwersytetu w Santiago de Compostela ujawniły, że w ciągu 200 lat hiszpańska linia tej rodziny zawierała większość małżeństw pomiędzy bliskimi krewnymi, w tym między wujami i ich siostrzenicami.
Najbardziej cierpiał na tym król Karol II, który z powodu skutków chowu wsobnego miał poważne fizyczne i umysłowe problemy. Z przekazów historycznych wiadomo, że dzieciństwo spędził w izolacji – przez pierwsze lata nie nauczył się mówić, a chodzenie opanował dopiero w wieku ośmiu lat. Nie zdobył także umiejętności czytania i pisania. Karol II był synem Filipa IV oraz Marianny Habsburg, która jednocześnie była jego siostrzenicą. Po jego śmierci w wieku 39 lat wygasła hiszpańska linia rodu Habsburgów.
