Decyzja o nadaniu dziecku imienia często wywołuje emocje i bywa źródłem rodzinnych sporów. To temat mocno osobisty, który nie zawsze jest łatwy do pogodzenia. „Mój mąż marzy, żeby nasz syn nosił dokładnie takie samo imię, jak on. Dla mnie brzmi to dość nietypowo, ale on nie widzi w tym nic dziwnego” – zdradza jedna z mam, zwracając się z tym problemem.
„Gdy dowiedzieliśmy się, że urodzi się chłopiec, mąż od razu zaczął mówić o tym, że chciałby, żeby synek miał jego imię z dopiskiem Junior. Początkowo uważałam to za żart, ale on wciąż podtrzymuje ten pomysł. Dla mnie brzmi to nawet nieco absurdalnie” – dodaje kobieta. „Czy w Polsce ktoś faktycznie tak robi? Za granicą, np. w Stanach Zjednoczonych to popularne, ale u nas może zostać odebrane jako dziwne” – zastanawia się dalej.
Imię po tacie – tradycja czy zwyczaj z zagranicy?
Ostateczna decyzja co do imienia dziecka leży w rękach rodziców, to oni zgłaszają ją do Urzędu Stanu Cywilnego. W niektórych wyjątkowych przypadkach urzędnik może odmówić rejestracji imienia – np. gdy imię jest obraźliwe lub zostało oficjalnie zakazane przez Radę Języka Polskiego.
Jeśli chodzi o nadanie dziecku imienia ojca, Rada Języka Polskiego nie stawia przeszkód. Na swojej oficjalnej stronie wyjaśnia, że nic nie stoi na przeszkodzie, aby używać określenia „junior” po nazwisku, co jest powszechne w USA. Różni je jedynie sposób zapisu: w Polsce na przykład pojawia się zapis „Adam XXX jun.” lub „Adam XXX jr” (gdzie „jr” pisane jest bez kropki), podczas gdy w Ameryce symbol ten wyglądą inaczej, „Jr.” z wielką literą i kropką.
Z prawnego punktu widzenia nie ma więc przeciwwskazań, by dziecko nosiło imię ojca z dodatkiem „Junior”. Mimo to nasza czytelniczka widzi w tym bardziej symptom nowobogackiego trendu niż głęboko zakorzenionej tradycji rodzinnej. „W mojej rodzinie zawsze nadawano imiona po dziadkach czy pradziadkach, a nie po ojcu. Mieć w domu dwóch Michałów? To dla mnie zbyt dużo. Nie czuję się z tym komfortowo” – wyznaje w liście.
Jak dojść do porozumienia w sprawie imienia?
Gdy rodzice mają różne zdania na temat imienia dla dziecka, warto otwarcie porozmawiać i poszukać rozwiązania satysfakcjonującego obie strony. Kompromis nie oznacza rezygnacji z własnego zdania. Jeśli mama pragnie, by dziecko miało odrębne imię, a tata chce podkreślić więź przez nadanie swojego, można rozważyć nadanie dwukrotnego imienia – to praktyka coraz bardziej popularna i często umożliwia pogodzenie obu oczekiwań.
