Magorzata Kalicińska nie ukrywa, że śmierć męża całkowicie odmieniła jej codzienność. W świeżym wywiadzie pisarka opowiedziała, jak radziła sobie z ogromnym stresem towarzyszącym ostatnim miesiącom życia ukochanego oraz podzieliła się wzruszającymi słowami, które usłyszała po jego odejściu.
Autorka otwarcie mówi o swoich przeżyciach po stracie bliskiej osoby. Jej mąż zmarł we wrześniu 2025 roku po długiej walce z chorobą. W rozmowie z jednym z magazynów pisarka przyznała, jak bardzo codzienność po odejściu ukochanego stanowi dla niej wyzwanie.
Jak wyglądał ostatni rok życia męża Magorzaty Kalicińskiej? „Byłam zalana kortyzolem”
Kalicińska zdradziła, że stara się przede wszystkim koncentrować na teraźniejszości, na obowiązkach związanych z prowadzeniem domu oraz opieką nad dużym ogrodem. „Dużo myślę o tym, co jest teraz. O przyszłości tyle, by mieć siłę, by to wszystko, ten dom, ten wielki ogród, dalej prowadzić. Ten rok pokazał mi, że daję sobie radę, ale czy zawsze tak będzie?” – zastanawia się pisarka.
W ostatnim czasie tworzy teksty, które nazywa „epimetrami” – połączeniem epiki i poematu. W swoich słowach opisuje emocje i doświadczenia związane z żałobą. Choć nie ma na razie planów, by je publikować, podkreśla, że samo pisanie pomaga jej odnaleźć równowagę i lepiej radzić sobie z codziennością.
Pisarka podzieliła się także kulisami powstawania swojej książki „Nostalgia. Rzecz o moich ukochankach”. Pracowała nad nią właśnie w ostatnim roku życia swojego męża. Dla niej tworzenie było formą ucieczki od trudnych emocji i sposobem na radzenie sobie z napięciem oraz stresem.
„Nie chciałam, żeby to była łamiąca serce historia oparta na moim życiu. Pisałam tę książkę w ostatnim roku życia męża. Wódka wtedy dużo spał, a ja… byłam zalana kortyzolem, a przyjaciel lekarz kazał mi, żebym zajęła się sobą. Pomyślałam, że najlepiej będzie, jeśli zrobię to, co kocham”
Poruszające słowa, które usłyszała po śmierci męża: „Proszę zrobić miejsce na przyjaciela”
Autorka opowiedziała również o spotkaniu kilka miesięcy po odejściu męża, podczas którego doszło do niezwykłej rozmowy. W trakcie spotkania poświęconego starociom, podeszła do niej para – nieznajomi, którzy skierowali do niej ważne słowa. Pani powiedziała wtedy: „Bardzo proszę, znajdź w życiu miejsce na przyjaciela. Nie na przyjaciółki czy koleżanki, bo to inna relacja”.
Para podzieliła się ze sobą swoją historią – oboje stracili partnerów życiowych, ale postanowili dać sobie szansę na wspólne życie. Podkreślali, że nie chodzi o zastąpienie utraconych osób, lecz o wzajemne wsparcie i towarzystwo. „Oboje straciliśmy bliskich, ale dzięki temu, że się odnaleźliśmy, możemy wspólnie uczestniczyć w różnych codziennych czynnościach. Tu nie chodzi o żadne romanse, tylko o to, by życie nie polegało na siedzeniu w fotelu i rozmyślaniu o utracie. Nikt mi go nie zwróci, a jemu nie zwróci nikt żony, ale życie toczy się dalej. Proszę, zastanów się nad tym” – przytacza słowa Kalicińska.
