Joanna Senyszyn przyznała, że co miesiąc wpływa na jej konto z ZUS-u kwota sięgająca kilkunastu tysięcy złotych. Jak udało się jej wypracować tak wysokie świadczenie?
Przez długie lata Joanna Senyszyn była aktywną postacią polskiej sceny politycznej. Była posłanką na Sejm RP oraz reprezentowała nasz kraj w Parlamencie Europejskim. Słynęła z wyrazistych opinii i chętnie zabierała głos w najgorętszych debatach publicznych. Obecnie jest na emeryturze, a niedawno w podcaście "Portret" opowiedziała między innymi o swojej emeryturze z ZUS-u. 77-latka nie ma powodów do narzekania.
„Rzadko pracowałam tylko na jednym etacie” – wysoka emerytura Joanny Senyszyn
Podczas rozmowy Michał Dziedzic zwrócił uwagę na informacje, które pojawiły się podczas kampanii wyborczej – że polityczka dysponuje domem, mieszkaniem, oszczędnościami w setkach tysięcy złotych oraz bardzo wysoką emeryturą, sięgającą blisko 19 tys. zł miesięcznie. Senyszyn potwierdziła te dane, ale podkreśliła, że tak wysoka emerytura wynika nie tylko z pracy w Sejmie:
„Rzadko pracowałam tylko na jednym etacie, często zajmowałam się dwoma albo trzema rzeczami jednocześnie (…). Miałam również prywatne szkoły, gdzie można było więcej zarobić. Pracowałam w soboty, niedziele, często po 12 godzin dziennie przez cały tydzień. Lubiłam to, co robiłam, więc nie traktowałam tego jak obowiązku. To było moje hobby, a przy okazji zarabiałam, więc się cieszyłam.”
Warto przypomnieć, że Joanna Senyszyn zajmowała się także pracą akademicką. Przez wiele lat pełniła funkcję dziekan Wydziału Zarządzania oraz kierowała Katedrą Badań Rynku na Uniwersytecie Gdańskim. Dodatkowo była rektorką Wyższej Szkoły Administracji i Biznesu w Gdyni.
Joanna Senyszyn o relacjach w polityce: „Przyjaciół nie ma”
Polityczka pojawiła się również niedawno w programie "Galaktyka Plotek", gdzie podczas rozmowy z Marcinem Wolniakiem otwarcie mówiła o kontaktach i atmosferze panującej w świecie polityki. Jej zdaniem w tym środowisku trudno mówić o prawdziwych przyjaźniach:
„W polityce nie ma prawdziwych przyjaciół, nie oszukujmy się. Kandydaci do parlamentu powinni obawiać się nie tyle przeciwników, co własnych partyjnych kolegów. Podczas kampanii wyborczych bowiem najbardziej zacięta walka toczy się między kandydatami z jednej listy. To dość smutne, bo powinniśmy być jedną drużyną, ale tak to po prostu wygląda. Zresztą, jeśli moje plakaty wyborcze były zrywane, to zazwyczaj nie przez politycznych rywali.”
