Czy miesięczne zarobki na poziomie 10 tysięcy złotych wystarczą, by żyć w Polsce na przyzwoitym poziomie? To pytanie ostatnio poruszył Jan Lubomirski-Lanckoroski, którego szczere wyznanie wielu może zaskoczyć.
W obszernym wywiadzie udzielonym portalowi Jastrząb Post, arystokrata otwarcie rozmawiał o temacie pieniędzy i standardów życia. – W innych krajach temat wynagrodzeń jest rzeczą codzienną i żadnym tabu. U nas wciąż traktuje się to z pewną rezerwą – zaczął rozmowę Jan Lubomirski-Lanckoroski. Później został zapytany o kwotę, jaka pozwala na komfortowe życie w Polsce.
Jan Lubomirski-Lanckoroski mówi bez ozdobników o zarobkach
Karolina Motylewska zapytała go: – Jak sądzisz, ile trzeba zarabiać, aby żyć godnie w naszym kraju? Lubomirski odpowiedział, że trudno określić to precyzyjnie, bo wszystko zależy od wielu czynników. – Kluczowe jest, gdzie się mieszka i czym się zajmuje – wyjaśniał. – Ludzie potrafią dobrze sobie radzić nawet mając mniejsze dochody. Stanowczo jednak zaznaczył, że w jego przypadku potrzebne sumy są naprawdę spore. Przyznał też, że jego spora część pieniędzy idzie na luksusowe wydatki, jak kolekcjonowanie dzieł sztuki, co zdaniem jego żony – jest wręcz uzależnieniem.
Prowadząca podjęła próbę podania konkretnej kwoty, pytając, czy 10 tysięcy złotych miesięcznie w Warszawie wystarczy, by żyć godnie. – Moim zdaniem jak najbardziej – odpowiedział Lubomirski-Lanckoroski. Dodał jednak, że stolica jest dużo droższa niż inne miasta, na przykład Kraków, który jest znacznie bardziej ekonomiczny. Wielu ludzi decyduje się więc mieszkać w tańszych miastach i dojeżdżać do Warszawy do pracy ze względu na niższe koszty życia.
Jak było naprawdę z pieniędzmi od Jana Kulczyka?
W innym wywiadzie dla TVN Lubomirski-Lanckoroski odniósł się do pogłosek o finansowym wsparciu ze strony Jana Kulczyka. – Wiele osób myślało, że moi zmarszczki to efekt codziennego wypychania kieszeni gotówką w ogromnych ilościach. Chciałbym, żeby tak było, bo wtedy życie byłoby prostsze, ale tak nie było – tłumaczył. Podkreślił, że traktowano ich surowo i wymagano samodzielności: „Musicie sami coś pokazać, sami coś zrobić”.
