Podczas konferencji Polsat Super Hit Festiwal 2026, nasza redakcja miała okazję porozmawiać z Edytą Górniak i reżyserką Aleksandrą Machnik, twórczynią dokumentu o artystce. Atmosfera była niezwykle emocjonalna, a wokalistka szczerze opowiedziała o kulisach powstawania filmu, wyzwaniach związanych z życiem w blasku fleszy oraz bolesnych doświadczeniach, które ujrzały światło dzienne w produkcji.
Aleksandra Machnik o współpracy z królową sceny
Wywiad z Edytą Górniak i Aleksandrą Machnik, reżyserką dwuczęściowego filmu dokumentalnego o diwie, odbył się w wyjątkowej aurze wspomnień i refleksji. Produkcja SkyShowtime ukazuje Edytę Górniak w zupełnie nowym świetle – jako kobietę pełną szczerości, emocji i niezwykłej autentyczności, z dala od wykreowanego wizerunku. Rozmowa rozpoczęła się od pytań o proces twórczy i współpracę reżyserki z artystką. Aleksandra Machnik zdradziła szczegóły początków projektu:
To była niezwykła podróż. Długa, bo trwała w zasadzie rok intensywnej pracy. Spotkałyśmy się dokładnie na festiwalu w Sopocie – wspominała Machnik, przywołując moment, kiedy ich wspólna przygoda się rozpoczęła.
Reżyserka podkreśliła, że film nie jest typowym hołdem dla gwiazdy, lecz próbą ukazania prawdziwej osoby, ukrytej za scenicznym blaskiem:
Miałyśmy takie zdjęcia próbne. Tak, dokładnie były w Sopocie, na festiwalu Polsatu. Właściwie to Sopot połączył dwie kobiety, które zrobiły taki piękny film. To był bardzo trudny proces. Nie było to po prostu, że siadłyśmy i wszystko się samo ułożyło. Nawet sam fakt, że mieliśmy trudne zdjęcia, wymagał spotkania się z różnymi reżyserami i operatorami. Chciałam, żeby Edyta miała przestrzeń do opowiedzenia swojej historii w taki sposób, w jaki potrzebowała.
Edyta Górniak zaznaczyła, że kluczowa była cierpliwość i stopniowe budowanie zaufania, aby mogła poczuć się komfortowo i otworzyć przed kamerą:
To był bardzo trudny proces, ale dzięki temu udało się uchwycić prawdę i autentyczność Edyty. To nie było łatwe, bo każdy ruch był obserwowany i analizowany przez media i fanów, a my starałyśmy się oddać prawdziwą osobę, nie kreować wizerunku.
Niespotykana akceptacja w filmie
Praca nad dokumentem okazała się dla Edyty Górniak niezwykle wymagającym przeżyciem. Wymagała od niej nie tylko otwartości, ale i ogromnej odwagi, by zmierzyć się z własnym życiem i decyzjami, podejmowanymi na oczach całej Polski. Wokalistka, przyzwyczajona do medialnej krytyki, musiała przełamać strach przed oceną, aby pokazać swoje prawdziwe oblicze. Edyta Górniak opowiedziała, jak trudno było jej zaakceptować własne życie i wybory, stojąc przed obiektywem kamery:
Jestem bardzo szczęśliwa, ale uczyłam się rozumieć ten film. Szczerze, prawda? Dlatego że ja przyzwyczaiłam się do tego, że ludzie mają różne spojrzenia na mnie, ale jednak przyzwyczaiłam się, że te spojrzenia są bardzo surowe i nie patrzą raczej na aspekt człowieka, tylko osoby publicznej. To było takie bardzo zawężone spojrzenie. I tutaj miałam jakieś wyobrażenia tego filmu, no bo znam te swoje historie, ale tutaj Pani Ola układała sobie ten scenariusz i potem montaż.
Każda scena dokumentu wymagała od Edyty nie tylko fizycznej obecności, ale także głębokiego zanurzenia się w przeszłe doświadczenia. Była to podróż w głąb siebie, podczas której musiała zmierzyć się ze wspomnieniami, lękami i krytyką, jaką spotykała przez lata kariery. Wokalistka przyznała, że praca nad dokumentem była zarazem podróżą do własnego wnętrza:
Ja się uczyłam najpierw akceptować siebie w ogóle w tym filmie, patrząc tak w lustro trochę bardzo szczerze. Krytycznie, aż wreszcie przekonałam się do niego i na końcu wyszłam pod całej produkcji, ja wyszłam bardzo szczęśliwa.
Ujawnienie prawdziwej siebie przed kamerą niosło ze sobą obawy o reakcje publiczności. Edyta długo wahała się, czy ludzie zaakceptują jej szczerość i brak wykreowanego wizerunku, który przez lata służył jej jako „maska” w świecie show-biznesu. Zaznaczyła również, że reakcje widzów po premierze filmu przerosły jej najśmielsze oczekiwania:
To, co się wydarzyło potem w reakcjach ludzi, to już w ogóle mnie przerosło. Naprawdę przerosło mnie, bo ja się tak skupiłam na tym, żeby mieć jak najwięcej prawdy, żebym w końcu przemówił człowiek, żebym dopuściła ten głos człowieka, który gdzieś tam został zgnieciony przez show-biznes. To był dla mnie główny cel. I zapomniałam, że jak ten film będzie oddany ludziom, to rozpocznie się nowe życie tego filmu, więc byłam w ogromnym szoku i jestem bardzo szczęśliwa z tych opinii, reakcji, referatów, które ludzie piszą do nas. Naprawdę niesamowite.
Bolesne doświadczenia, które ukształtowały gwiazdę
Proces powstawania dokumentu o Edycie Górniak był dla artystki ogromnym wyzwaniem emocjonalnym i intelektualnym. Wokalistka musiała zmierzyć się nie tylko z własną historią, ale także z oczekiwaniami widzów i presją mediów, która towarzyszyła jej przez całe życie zawodowe. Każde ujęcie wymagało od niej szczerości, odwagi i zdolności do spojrzenia na siebie z dystansem. W tym kontekście Edyta Górniak podzieliła się refleksją o tym, jak trudno było jej pokazać w filmie pełną autentyczność i wyrazić emocje, które przez lata starała się ukrywać.
Bo to jest trochę tak, że dorastałam na oczach kamer, nauczyłam się ukrywać mnóstwo rzeczy, ukrywać mnóstwo emocji, nie przyznawać się w tak dużym stopniu do tego, co się dzieje w sercu, w głowie, w domu, w sercu matki, w sercu żony kiedyś i w ogóle kobiety. Dlatego pokazanie takiej bardzo ludzkiej strony bez makijażu, bez beauty teamu, to było bardzo obnażające. Plus te prawdy po prostu są trudne.
Praca nad dokumentem okazała się również okazją do refleksji i pogodzenia się z bolesnymi wydarzeniami z życia. Artystka przyznała, że film pozwolił jej wybaczyć i zaakceptować trudne doświadczenia:
Da się wybaczyć nawet bardzo okrutne, poniżające sytuacje i relacje, rozpady i zdrady przeróżne. Naprawdę da się. Jest to proces, który wymaga odwagi, ale daje ogromną siłę. Dzięki temu możemy pomagać innym.
Na koniec Edyta podkreśliła, że cały proces filmowy przyniósł jej ulgę i odwagę, by żyć w zgodzie ze sobą, niezależnie od zewnętrznej krytyki i medialnych etykiet.
Cieszę się bardzo, że tyle prawdy się ujawniło, że ja już nie muszę udawać kogoś, kim nie jestem. Ludzie mogli mnie lepiej poznać, zrozumieć moje interpretacje utworów, skąd wzięła się wrażliwość itd. To był trudny proces, a rozmowy, które prowadziłam z reżyserem i operatorem, były nieocenione. Dzięki nim udało się oddać prawdziwą mnie.
