W poruszającej rozmowie z Dianą Kautz Joanna Chmura zdobyła się na bardzo osobiste wyznanie. Psycholożka i autorka książek opowiedziała o dziesięciu latach walki z bulimią — chorobą, która na długi czas przejęła kontrolę nad jej życiem i wyniszczała organizm.
Jak wyjaśniła, zaburzenia odżywiania nie były wyłącznie związane z jedzeniem czy wyglądem. W jej przypadku stanowiły próbę poradzenia sobie z emocjami, brakiem akceptacji i silną potrzebą bycia zauważoną. To właśnie te ukryte mechanizmy przez lata napędzały błędne koło choroby.
Choroba miała dać jej akceptację i uwagę
Bulimia to poważne zaburzenie, które wiąże się z napadami objadania się, po których pojawiają się działania mające zapobiec przybraniu na wadze — najczęściej wymioty lub inne formy przeczyszczania organizmu. Joanna Chmura przyznała, że dla niej był to sposób na zdobycie tego, czego bardzo potrzebowała: ciepła, uznania i komplementów.
„Miałam wrażenie, jakbym odkryła jakiś sekret. Chudłam, a ludzie zaczynali to zauważać, chwalić mnie, okazywać zainteresowanie. To sprawiało, że chciałam iść jeszcze dalej. Doszło do momentu, w którym ważyłam 39 kg przy tym samym wzroście, co dziś — a to było już skrajnie niebezpieczne”.
To wyznanie pokazuje, jak łatwo za pozorną kontrolą nad ciałem może kryć się ogromne cierpienie. Granica została przekroczona bardzo szybko, a konsekwencje zdrowotne mogły okazać się tragiczne.
Długa droga do wyjścia z ukrycia
Psycholożka opowiedziała również o leczeniu i o tym, jak trudne było przyznanie przed samą sobą, że potrzebuje pomocy. Podkreśliła, że wychodzenie z choroby nie dzieje się z dnia na dzień — to proces, który wymaga terapii, pracy nad emocjami i stopniowego uwalniania się od wyniszczających schematów.
„To była długa droga — od wstydu do odwagi. Terapia pomogła mi lepiej zrozumieć, skąd brały się te odruchy: objadanie się, przeczyszczanie, wymiotowanie i obsesyjna kontrola ciała”.
Przez długi czas robiła wszystko, by nikt nie odkrył jej tajemnicy. Strach przed oceną i odrzuceniem był tak silny, że ukrywała chorobę nawet przed najbliższymi. Jak się okazuje, obawiała się również reakcji męża i tego, że prawda mogłaby zniszczyć ich relację.
Jej historia to mocne przypomnienie, że zaburzenia odżywiania bardzo często nie zaczynają się na talerzu, lecz głęboko w psychice. Za szczupłą sylwetką, komplementami i pozornym „sukcesem” może kryć się dramat, którego otoczenie przez długi czas w ogóle nie dostrzega.
