Wspólny wyjazd z bliskimi znajomymi wydaje się idealnym sposobem na odpoczynek – kilka rodzin lub par, duży dom, wspólne posiłki i relaks na plaży, podczas gdy dzieci bawią się razem. Jednak w rzeczywistości takie wakacje potrafią wystawić na próbę nawet od lat pielęgnowane relacje. „Po powrocie czuliśmy się jak obcy ludzie. Nasz kontakt się urwał” – mówi Kamila, która wraz z partnerem i zaprzyjaźnioną rodziną spędziła urlop nad morzem. Poznajemy opinię psychologa, który podpowiada, jak uniknąć takich rozczarowań.
– Igor nieustannie dreptał po ogrodzie, wykrzykując indiańskie okrzyki, strzelał z plastikowego pistoletu do naszych drzwi i machał w moją stronę piszczącym mieczem świetlnym. Rodzice tłumaczyli, że na wakacjach dziecko musi się wyszaleć. W końcu całe nasze życie podporządkowane było jego kaprysom. Kiedy wybuchnął awanturą w lodziarni z powodu braku ulubionego smaku, pomyślałam, że to nasza ostatnia wspólna podróż – wspomina Kamila.
Podkreśla jednak, że nie obwinia pięciolatka. Dzieci bywają trudne, ale odpowiedzialność za wyznaczenie granic spoczywa na rodzicach. Niestety, znajomi Kamili nic z tym nie zrobili.
Wyjazd zdominowany przez jedno dziecko
Znajomość Kamili z Anetą i Krzyśkiem osłabiła się, gdy na świat przyszedł Igor. Wyjazd miał naprawić dawne więzi. Wiktor i Kamila, bezdzietni, planowali, że wspólna podróż scementuje ich relacje.
Wynajęli dwie sąsiadujące pokoje blisko plaży, z atrakcjami dla dzieci. Co mogło pójść nie tak?
– Sądziłam, że usiądziemy razem na plaży i porozmawiamy, a Igor będzie się bawił z innymi dziećmi. Tymczasem chłopiec wymagał ciągłej uwagi, angażował wszystkich na siłę, a kiedy nie dostawał jej, zaczynał krzyczeć – opowiada.
Początkowo Kamila tłumaczyła zachowanie chłopca zmianą otoczenia, ale z czasem trudniej było jej zachować spokój. Gdy Igor odbijał piłkę o drzwi ich pokoju czy ciągle żądał pieniędzy do automatu z zabawkami, narastała frustracja.
– Po jednym śniadaniu delikatnie poruszyłam temat z Anetą, ale usłyszałam, że „nie znam się na dzieciach” i „zrozumiem, gdy sama zostanę mamą”. Mój partner próbował rozmawiać z Krzyśkiem, ale bez efektu – relacjonuje Kamila.
Od tamtej pory razem z Wiktorem wstawali wcześniej, sami przygotowywali posiłki i wychodzili z domu, by złapać oddech. Mimo że mówiono im, że przeznaczenie wspólnych wakacji na oddzielne czynności mija się z celem, nie wytrzymali napięcia.
– Po powrocie byliśmy jak obcy ludzie. Dziś już ze sobą nie rozmawiamy – podsumowuje.
Wakacje z dziećmi i grupą znajomych potrafią zmęczyć
Magda z rozrzewnieniem wspomina wspólne wyjazdy w dużym gronie z czasów studiów. „To były biedne czasy, ale świetnie się bawiliśmy. Ogniska, żarty do rana, spontaniczne wyjazdy i zmiana kierowców” – wspomina. Niestety, kiedy pojawiły się śluby i dzieci, utrzymanie tradycji stało się wyzwaniem. Dzieci miały swoje potrzeby, a logistyczne kłopoty i różnice finansowe komplikowały plany.
Ostatni wspólny wyjazd do Jastarni podciął jej entuzjazm do takich wakacji.
– Nie było awantur, ale przede wszystkim nie udało się znaleźć odpoczynku. Próbowaliśmy synchronizować plan dnia dzieci z innymi, ale to było bardzo stresujące. Dodatkowo martwiłam się, czy moje maluchy nie hałasują za bardzo lub nie naruszają spokoju innych. Wróciłam bardziej zmęczona, niż byłam przed wyjazdem – mówi.
Dlatego z mężem postanowili, że na razie lepiej będzie podróżować sami. „Na wspólne imprezy jeszcze przyjdzie czas, może gdy dzieci podrosną” – dodaje.
Przyjazne wakacje na Mazurach – recepta na sukces
Marta, która rok temu wraz z ośmiorgiem dorosłych i czworgiem dzieci spędziła urlop na Mazurach, ma zupełnie inną historię. Wynajęli osobne domki w Kruklankach, dzięki czemu uniknęli napięć i konfliktów.
– Nie musieliśmy spędzać ze sobą 24 godzin na dobę. Partner i ja mogliśmy wyjść sami na obiad czy spacer, bez urazów. Każda para robiła, na co miała ochotę, a wieczory spędzaliśmy razem, przy grillu, opowiadając sobie o minionym dniu – dzieli się swoim doświadczeniem.
Jej zdaniem kluczowa była jedna zasada.
– Każda rodzina miała swój domek. Niezależnie od bliskich relacji, każdy potrzebuje prywatności – możliwość wejścia do łazienki w piżamie czy spokojnego snu bez obaw o płacz dziecka o świcie – tłumaczy.
Wakacje z przyjaciółmi – wyzwania i rady od psychologa
Co jednak zrobić, by wspólny wyjazd nie skończył się rozczarowaniem? Według prof. Katarzyny Popiołek, psycholog społecznej, nierzadko problem leży w niedopasowaniu towarzyszy wyprawy.
– Wspólne wakacje z nieznajomymi to zawsze pewna loteria. Najtrudniejsze bywają wyjazdy z bliskimi, z którymi na co dzień dobrze się dogadujemy, ale nigdy nie podróżowaliśmy razem – zauważa ekspertka.
Kluczowym aspektem jest, według niej, stosunek do finansów. Chodzi nie tyle o sumę pieniędzy, co o podejście do wydatków.
– Mogą to być osoby z dużym majątkiem, ale bardzo oszczędne, i na odwrót. Ważne jest, by wzajemnie rozumieć ograniczenia i umieć zarządzać wspólnym budżetem tak, by nikt nie czuł się urażony czy upokorzony – wyjaśnia na podstawie własnych doświadczeń.
Kolejną ważną sprawą jest elastyczność.
– Wakacje rządzą się swoimi prawami. Nierzadko trzeba zmienić plany lub z czegoś zrezygnować. Ważne, aby wszyscy potrafili zaakceptować taką sytuację bez dramatów – podkreśla.
Psycholożka zwraca też uwagę na różnice w sposobie spędzania wolnego czasu.
– Można dać sobie wzajemną swobodę. Jedni leniuchują na plaży, drudzy zwiedzają, a wieczorem wszyscy spotykają się, by podzielić się wrażeniami. To jednak nie jest klasyczne wspólne wakacje, a raczej dwa obozy pod jednym dachem, co jest w porządku, jeśli wszyscy się na to zgadzają – zauważa.
Dzieci na wakacjach – wspólna radość czy wyzwanie?
Rytm dnia i codzienne nawyki to kolejne wyzwania.
– Jedni chodzą spać wcześnie i rano wstają z energią, inni wolą późno pójść spać i rano dłużej pospać. Te różnice mogą znacząco wpływać na komfort wspólnego wypoczynku – tłumaczy prof. Popiołek.
Wyjazdy z dziećmi bywają szczególnie wymagające, zwłaszcza jeśli tylko niektórzy uczestnicy mają z nimi doświadczenie.
– Jeśli bezdzietni znajomi potrafią zrozumieć, że dzieci bywają głośne, marudne i mają swoje potrzeby, i potrafią to zaakceptować, wyjazd przebiegnie spokojnie. Jeśli jednak oczekują, że dziećmi zajmą się inní i będą im przeszkadzać, lepiej nie jechać razem – radzi.
Psycholożka zachęca do podjęcia jasnych ustaleń jeszcze przed wyjazdem.
– Warto sprawdzić, czy oczekiwania wszystkich da się pogodzić. Sprawdza się model naprzemienny – jeden dzień każdy odpoczywa na swój sposób, a kolejny spędzają razem, zwiedzając lub bawiąc się wspólnie – podsumowuje.
Wspólne wakacje – klucz to chęć bycia razem
Profesor podkreśla też, że podstawą udanego wyjazdu jest świadomość, po co właściwie jedziemy razem.
– Jeśli chodzi jedynie o oszczędności i każdy organizuje czas wg własnych upodobań, to trudno mówić o prawdziwej wspólnocie. Jeśli jednak to chęć wspólnego spędzenia czasu, radość z towarzystwa licz się najbardziej – mówi.
Dodaje, że ludzie, którzy wyjeżdżają razem od lat, często odnajdują szczęście w prostych rozmowach i byciu blisko, nawet jeśli pogoda płata figle i plan urlopu idzie na bok.
– Najważniejszy jest towarzysz podróży. Miejsce i atrakcje schodzą na dalszy plan – podsumowuje ekspertka.
Wakacje z bliskimi – kiedy jedno marzy o kameralnym wypoczynku, a drugie szuka towarzystwa
Co zrobić, gdy tylko jedna strona chce na urlop jechać z przyjaciółmi? Według prof. Popiołek, to ważny sygnał w relacji.
– Być może taka osoba boi się trudnych rozmów z partnerem i dlatego woli otoczenie innych. Albo potrzebuje rozrywki, której nie dostaje w swoim najbliższym gronie. Jeśli druga strona tego nie akceptuje, taki wyjazd od początku zapowiada się nieudanie – komentuje psycholożka.
Dodaje, że czasami niechęć wynika z cech konkretnej osoby w grupie – może być zbyt dociekliwa lub wybuchowa.
Na zakończenie ekspercka złota zasada brzmi:
„Podczas wspólnych wakacji nie można być małostkowym. Trzeba umieć odpuścić drobne niedogodności i spaść na ziemię. Jeśli każdy musi mieć wszystko idealnie według siebie, urlop zmienia się w koszmar dla wszystkich”
To właśnie zdolność do kompromisu i cierpliwość decydują o tym, czy wspólne wakacje będą źródłem radości, czy stresu.
