Weronika Rosati zabiera nas w podróż przez swoją aktorską drogę pełną wyzwań, sukcesów i osobistych refleksji.
Pamiętam dokładnie 7 września 2020 roku – dzień, który na zawsze pozostanie w mojej pamięci jako moment pełen silnych emocji i spełnienia zawodowego. Miałam wtedy okazję zagrać jedną z głównych ról w międzynarodowej produkcji „Śniegu już nigdy nie będzie” w reżyserii Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta. Film znalazł się w głównym konkursie prestiżowego festiwalu w Wenecji, co było dla mnie ogromnym wyróżnieniem. Ten wieczór otoczona rodziną i bliskimi utwierdził mnie w przekonaniu, że lata wytrwałej pracy przyniosły efekt. Emocje towarzyszące aktorstwu zawsze były dla mnie niezwykle ważne.
Prestiżowy pokaz we Włoszech uświadomił mi, że w końcu mam szansę zagrać rolę, która nie wymaga ciągłego udowadniania swojej wartości. Niestety, rzeczywistość pokazała, że droga do sukcesu wcale nie jest prosta.
Od najmłodszych lat byłam zdeterminowana, by podbić świat kina na międzynarodową skalę. Już jako pięciolatka śniłam o karierze w kinie europejskim i amerykańskim, a z powodu dzieciństwa spędzonego za granicą – między innymi w USA i Szwajcarii – myślałam globalnie. Rodzice zapisali mnie w wieku siedmiu lat na balet, zajęcia aktorskie i lekcje angielskiego. To nie była tylko chęć – to było moje powołanie. Filmy i aktorstwo były moim światem, miejscem, gdzie zawsze czułam się dobrze, zwłaszcza gdy w innych środowiskach czułam się wyobcowana.
Początki na scenie i pierwsze rozczarowania
Moja pierwsza aktorska lekcja była także pierwszym bolesnym doświadczeniem. Chciałam zagrać w szkolnym przedstawieniu rolę Króla, ale nauczycielka nie pozwoliła mi wziąć udziału w castingu – to był mój pierwszy kontakt z odrzuceniem. Z czasem nauczyłam się, że kluczem do sukcesu jest wytrwałość pomimo kolejnych „nie”. W Polsce, mając 12 lat, rozpoczęłam naukę w prestiżowym Ognisku Teatralnym Machulskich i choć początkowo nie udało mi się zdobyć roli, to później trafiłam do popularnego serialu „M jak miłość”. Przez 25 lat ten serial towarzyszył mi na różnych etapach kariery i zawsze będzie dla mnie sentymentalny.
Rodzice zanimowali się, bym ukończyła szkołę i nie pracowała aktorsko przed zdaniem matury, ale dzięki ich wsparciu oraz własnej determinacji zagrałam już w liceum w kilku serialach i filmach, a także została przyjęta do dorosłego studium aktorskiego. Te lata były dla mnie intensywne, ale satysfakcjonujące – dzięki nim zdobyłam pierwszą pełnometrażową główną rolę w filmie „Pitbull” Patryka Vegi oraz dostałam się na dwa państwowe wydziały aktorskie.
Konflikt ze szkołą filmową i nowe wyzwania w Nowym Jorku
Rozpoczęcie studiów w Łódzkiej Szkole Filmowej okazało się momentem trudnym. Stosunek profesorów do mnie jako studentki z bogatszym portfolio aktorskim niż niektórzy wykładowcy był chłodny. Doświadczyłam tam mobbingu i poczułam, że moje zawodowe możliwości są ograniczane. Postanowiłam więc spełnić kolejne marzenie i wyjechać do Nowego Jorku, gdzie dostałam się do prestiżowego Instytutu Lee Strasberga. Ten etap był dla mnie przełomem uczącym pewności siebie i pozwalającym rozwijać umiejętności aktorskie z najlepszymi mentorami.
W trakcie pobytu w USA dowiedziałam się, że film „Pitbull” odniósł sukces i pojawi się na festiwalu filmowym w Los Angeles. Ludzie byli zaskoczeni, że jestem Polką – często myśleli, że gram naturszczyka. Byłam z tego dumna, bo potwierdzało to autentyzm mojej gry aktorskiej.
Los Angeles, Paryż i ścieżki kariery na dwóch kontynentach
Moje wcześniejsze wizyty w LA podczas obozów UCLA i praca w europejskich produkcjach otworzyły drzwi do kolejnych wyzwań. Po zaproszeniu na festiwal „Pitbulla” nawiązałam kontakt z managerem, który zaoferował wsparcie pod warunkiem uzyskania zielonej karty, co stało się moim celem. W międzyczasie kontynuowałam studia i pracę poza granicami Polski – między innymi we Francji, gdzie mieszkałam i pracowałam na planie filmu telewizyjnego „La dame de pique”.
Pobyt w Paryżu dawał mi poczucie przynależności – to tam mieszkał mój dziadek, a ja płynnie posługiwałam się francuskim. Mimo odmowy w pierwszej części „Largo Winch”, w drugiej zostałam obsadzona, co było dla mnie dużym sukcesem i okazją do samodzielnego wykonywania kaskaderskich scen.
Przełom w Hollywood i dalsza droga aktorki
Kolejny kluczowy moment nadszedł, gdy zostałam zaproszona na casting do filmu „Iceman” z Winoną Ryder i Jamesem Franco. Po latach oczekiwań i prób dostałam wymarzoną rolę. Mój upór, charakterystyczny dla Koziorożca, pomógł mi przetrwać niełatwe chwile.
Podczas Bożego Narodzenia 2010 dotarła do mnie wiadomość o roli w serialu „Luck” wyprodukowanym przez Michaela Manna z Dustinem Hoffmanem. To był moment, który poczułam jako prawdziwy przełom w mojej karierze, choć kolejne lata przyniosły również trudne wydarzenia, jakimi chętnie podzielę się już w kolejnej części opowieści.
W następnej odsłonie Weronika opowie o współpracy z Dustinem Hoffmanem, poważnym wypadku samochodowym oraz dramatycznych chwilach w ciąży.
