Gdy pojawia się maluch, jednym z pierwszych tematów rozmów w rodzinie jest pytanie, do kogo dziecko bardziej przypomina. Zwykle to niewinne przekomarzanie się, jednak czasem kwestia podobieństwa powraca przy każdej okazji i potrafi wzbudzać różne uczucia.
Wielu rodziców zauważa, że w tych dyskusjach pojawia się charakterystyczny schemat – wszyscy szukają cech wspólnych, ale niekoniecznie u rodziców, a często u dalszych członków rodziny.
„To jakby klon prababci”
Taką sytuację opisuje jedna z naszych czytelniczek, Izabela, która wspomina pierwsze tygodnie po narodzinach swojej córki. W jej rodzinie szybko rozpoczęły się rozmowy o podobieństwach.
Za każdym razem, gdy odwiedzała nas teściowa, słyszałam, że moja córeczka to żywa kopia prababci, czyli babci mojego męża. Kiedyś nawet przyniosła jej zdjęcie z młodości, by przekonać mnie do tej podobizny, ale ja do dziś tego nie widzę – mówi Izabela, której córka właśnie skończyła roczek.
Kobieta dodaje, że z czasem takie porównania przestają być zabawne, bo powtarzają się przy niemal każdej rodzinnej okazji i wywołują u niej mieszane uczucia.
Gdzie podział się głos matki?
Okazuje się, że podobnych doświadczeń jest bardzo dużo. Na przykład jedna z użytkowniczek TikToka, @mamanawyspach, zwróciła uwagę na to, że w rodzinnych rozmowach o dzieciach często podkreśla się podobieństwo wyłącznie do rodziny jednej strony – najczęściej strony męża.
Ta mama żartobliwie podsumowała, że przez ten czas czuje się jedynie jak 9-miesięczne Airbnb dla ich genów, bo jej własne odczucia są pomijane lub niedostrzegane.
„Dziecko jest po prostu sobą”
W komentarzach pod jej nagraniem pojawiło się wiele podobnych historii. Jedna z internautek zdradziła: „Moja córka od urodzenia jest moją wierną kopią, ale teściowa twierdzi, że kompletnie nie przypomina ani mnie, ani męża, tylko jest kopią jej córki. Mówi, że gdyby dać jej dziecko, wszyscy myśleliby, że to jej córka”.
W odpowiedzi na takie komentarze niektóre mamy mówią, że dziecko jest najbardziej podobne po prostu do siebie samego. Podkreślają, że choć takie dyskusje są powszechne, warto je traktować z dystansem i nie brać do siebie – „wpuszczam jednym uchem, a wypuszczam drugim, polecam!” – radzą.
W rzeczywistości dla wielu osób rozmowy o podobieństwach to rozrywka i forma żartu, lecz dla innych mogą one oznaczać poczucie pominięcia czy niedocenienia. Dlatego dobrze pamiętać, że różne osoby różnie odbierają takie uwagi i nie każdemu one muszą sprawiać radość.
