Dzieci w młodszym wieku niemal nie odstępują nas na krok – chcą wspólnej zabawy, spacerów, dzielą się swoimi myślami. W okresie nastoletnim jednak szybko zaczynają spędzać więcej czasu poza domem, angażując się w relacje z rówieśnikami, odkrywając nowe pasje i miłości. Rodzice często zauważają, że znalezienie chwili na wspólne bycie z dorastającym dzieckiem staje się coraz trudniejsze.
Wiele osób podziela takie odczucia. Pani Marcelina z Warszawy opisuje swoją sytuację: „Moja córka ma 18 lat i coraz bardziej mam wrażenie, że przestałam być dla niej ważna. Jej świat wypełniają przyjaciółki i chłopak. Chciałabym, żebyśmy spędzały więcej czasu razem — czy to kino, zakupy, czy spacer — lecz ciągle jest zajęta własnymi sprawami. Liczyłam, że chociaż latem uda nam się nadrobić zaległości, ale córka wyjeżdża z przyjaciółmi nad jezioro, a potem planuje dorabiać w pobliskim warzywniaku. Mam przeczucie, że znowu nic z tego nie wyjdzie”.
Dziś sama lepiej rozumie swoich rodziców: „W jej wieku też marzyłam o własnej przestrzeni. Nawet na wakacje nie chciałam jeździć z rodzicami, wolałam spędzać czas z koleżankami. Teraz wiem, jak to mogło wyglądać z ich perspektywy”.
Dorosłość oznacza budowanie własnego życia
Podobne wyzwania dotykają wielu rodzin. Według doniesień, matka 20-letniego studenta zauważyła znaczne ograniczenie ich kontaktu po rozpoczęciu przez syna studiów. Dzisiaj spotykają się zaledwie raz w miesiącu, co dla niej jest niewystarczające.
Eksperci zwracają uwagę, że to naturalna faza dojrzewania. Psycholog Stephen Blumenthal podkreśla, że jednym z najlepszych prezentów dla dorosłych dzieci jest pokazanie, że istniejemy dla nich, ale potrafimy również żyć niezależnie, co zdjąłoby z nich presję odpowiedzialności za nasze szczęście.
Młodzi ludzie rozwijają swoją autonomię, wchodzą w nowe związki, podejmują pracę, uczą się samodzielności. Rodzice nadal pozostają jednak ważni, choć sposób, w jaki utrzymują kontakt, ulega zmianie. Większość rodziców nie oczekuje stałych spotkań czy długich rozmów, lecz pragną być obecni w życiu swoich dzieci na ich warunkach.
„Kluczowa jest przestrzeń dla dorosłego dziecka”
Psycholożka Zuzanna Butryn zauważa, że relacje z dorastającym dzieckiem buduje się przez lata.
„Aby dzieci chciały spędzać z nami czas, rodzice powinni inwestować w tę więź już od ich najmłodszych lat. Nie wolno przymuszać nastolatków do wspólnych aktywności ani odbierać im poczucia autonomii, bo potem mogą mieć zastrzeżenia do czasu, który spędzają z rodzicami, traktując go raczej jako obowiązek, niż przyjemność”
Ekspertka podkreśla, że z chwilą, gdy dzieci stają się dorosłe, należy uszanować ich niezależność. – Jeśli dwudziestolatek decyduje się jechać z nami na wakacje, warto umożliwić mu zachowanie własnej przestrzeni, by nie poczuł się ograniczony – wskazuje Zuzanna Butryn.
Nie chodzi o to, by każda wspólna chwila była spędzana blisko – paradoksalnie to pozostawienie wolności dziecku sprawia, że samo częściej wraca do rodziców.
„Czas nie jest już na wychowywanie”
Ważnym aspektem jest również znalezienie wspólnego języka i zainteresowanie tym, co jest bliskie dziecku. – Skupienie się na pasjach i przeżyciach dorosłego dziecka, bez oceniania i krytyki, buduje lepszą więź
Psycholożka zaznacza, że rozmowy z dorosłym dzieckiem nie powinny przypominać lekcji czy niechcianych rad. Rola rodzica ulega transformacji. – Pamiętajmy, że czas z dorosłym dzieckiem nie jest czasem wychowywania go. To etap oparcia relacji na wspólnych wyborach, wzajemnym szacunku i poszanowaniu autonomii, bez presji i poczucia winy – podsumowuje specjalistka.
