Dzieci często mają problem, by podczas mszy pozostać w ciszy i skupieniu – nieustanne gadanie, wiercenie się czy ciche śpiewanie to dla nich naturalne zachowania, zwłaszcza kiedy jeszcze niewiele rozumieją. Niestety, doświadczenia wielu rodziców pokazują, że dorośli wokół nich nie zawsze okazują wyrozumiałość. Beata opowiada o sytuacji, kiedy dwie starsze kobiety zaczęły się wyraźnie irytować i chrząkać z powodu zachowania jej córki:
„W pewnym momencie dwie panie nieustannie się odwracały i głośno chrząkały, a jeszcze jedna osoba stojąca z tyłu powiedziała, że nie potrafimy zachować się w kościele. To było dla mnie bardzo nieprzyjemne.”
Ostatnio coraz częściej słyszy się, że kościoły tracą młodsze pokolenia wiernych, a wielu rodziców rezygnuje z udziału w mszach z dziećmi. Wielu ludzi zauważa, że powodem jest społeczne nastawienie, które często bywa skrajne i nieprzyjazne dla najmłodszych uczestników liturgii.
„Gdy mój syn zaczynał przeszkadzać – np. rozmawiał czy nucił pod nosem – po prostu wychodziliśmy. Jeśli był cicho zajęty zabawką, to przecież nie przeszkadzał innym.”
Jak podkreśla rodzic, irytujące jest, gdy dziecko płacze głośno i rozprasza zgromadzonych, a rodzic nie potrafi go uspokoić. Dobrym rozwiązaniem jest wtedy wyjście na zewnątrz, by nie przeszkadzać innym i nauczyć dziecko, jak ma się zachować w kościele – szczególnie gdy mu się to spokojnie tłumaczy.
Rodzice o nieprzyjaznych reakcjach w kościele: „Bywa bardzo ciężko”
Zapytaliśmy opiekunów, czy spotkali się z negatywnymi reakcjami na zachowanie swoich dzieci podczas mszy. Wielu z nich przyznało, że takie sytuacje zdarzają się bardzo często.
„Nasza mała Zosia, mająca około trzech lat, często delikatnie nuciła czy lekko się poruszała. Msza trwała długo, prawie godzinę, więc dla dziecka to bardzo długo. Nie była głośna ani uciążliwa, lecz dwie starsze panie wciąż chrząkały i odwracały się. Później ktoś głośno powiedział, że nie wiemy, jak zachować się w kościele.”
Beata dodaje, że spotyka się z podobnymi sytuacjami na co dzień i trudno jej zrozumieć, dlaczego dzięki takim nastawieniem ludzie potem dziwią się pustkom w świątyniach. Teraz stara się uczęszczać do innego kościoła, w którym organizowane są specjalne msze dla dzieci – tam panuje dużo większa wyrozumiałość.
Inna mama, Ula, także zetknęła się z nieprzyjemnościami, gdy jej malutki syn marudził w wózku. Pewna kobieta podeszła do niej i powiedziała, że przeszkadza innym i jeśli dziecka nie można uspokoić, powinna opuścić kościół. Ula poczuła wielki wstyd i od tamtej pory unika tego miejsca. Podczas kolędy powiedziała o tym księdzu, który uspokoił ją, że każdy jest ważny – także rodzice z dziećmi.
Msze dedykowane dzieciom – czy rozwiązanie problemu?
Coraz więcej parafii decyduje się na organizowanie mszy skierowanych specjalnie do najmłodszych. Zdaniem rodziców takie nabożeństwa to znakomity pomysł, ponieważ trwają krócej i angażują dzieci w sposób dostosowany do ich potrzeb.
„Ksiądz często zaprasza dzieci pod ołtarz, zadaje pytania, pozwala coś powiedzieć do mikrofonu – to sprawia, że dzieci są zaciekawione i nie marudzą. My wybieramy wyłącznie takie msze.”
Michał, tata, podkreśla, że wcześniejsze doświadczenia z tradycyjnymi mszami nie były tak pozytywne. Oliwia również docenia tę formę liturgii, choć sama nie lubi, gdy podczas mszy ktoś głośno płacze czy krzyczy. Jednak nigdy nie przyszłoby jej do głowy krytykować rodziców czy żądać ich wyjścia.
Jeśli masz własne doświadczenia związane z dziećmi w kościele – te pozytywne lub trudne – podziel się swoimi refleksjami w kometarzach.
