Świat zamarł w oczekiwaniu! W kinach zagościł film „Dzień objawienia” autorstwa Stevena Spielberga, który miał ujawniać sekrety dotyczące UFO. Niestety, rzeczywistość okazała się alarmująco mało ekscytująca, co zmusiło mnie do natychmiastowego spisania recenzji.
W swoim długim życiu pamiętam czasy, kiedy nazwisko Spielberga budziło powszechny podziw. To właśnie on był autorem filmów, które przerażały nas, jak choćby „Szczęki”, tak że baliśmy się wejść do wody czy też wzbudzał sympatię do Obcych w „E.T.”. Teraz jednak okazało się, że potrafi ośmieszyć nawet najbardziej intrygujące teorie spiskowe.
Recenzja „Dnia objawienia”. Oczekiwano wielkiego zaskoczenia…
Nie przypominam sobie filmu, który miałby tak skuteczną, choć niezamierzoną kampanię promocyjną. „Dzień objawienia” trafił na ekrany w moment, w którym amerykańskie władze publikują kolejne informacje na temat UFO. Tymczasem Spielberg serwuje nam opowieść o grupie ludzi, którzy próbują ujawnić światu prawdę o kosmitach.
Film zaczyna się jak dzieło Hitchcocka. Główny bohater, analityk cyberbezpieczeństwa, Daniel Kellner (Josh O’Connor), ucieka przed tajnymi agentami. W międzyczasie znana pogodynka Margaret Fairchild (Emily Blunt) w trakcie na żywo emitowanej prognozy zaczyna mówić w dziwnym, obcym języku. Amerykanie nie mają jedynie problemu z weekendowymi planami – wkrótce kontemplują, co właściwie się dzieje.
Tę dwójkę próbuje schwytać agent Noah Scanlon (Colin Firth), przewodniczący agencji, która od lat skrywa przed światem prawdę o UFO. W międzyczasie trwają przygotowania do III wojny światowej, co dodaje do fabuły nieco dramatyzmu.
… a finalnie dostajemy naiwne rozwiązania dla starszych fanów „Stranger Things”
Opis filmu brzmi intrygująco i przypomina o „Problemie trzech ciał”, ale w amerykańskim stylu – głośniej i epicko! Problem polega na tym, że scenariusz jest szalenie naiwny i wydaje się, że twórcy przedstawiali historię wyłącznie w pretekstowy sposób. Bohaterowie wychodzą z opresji, jak postacie w grach, które muszą zmierzyć się z zombie-NPC. Wiele zdarzeń wygląda, jakby miały jedynie przyspieszyć rozwój fabuły. A co z efektem „show, don’t tell”? Niestety, w tym przypadku totalnie nie obowiązuje.
To prowadzi nas do źle skonstruowanych postaci, których motywacje są niemal nieczytelne. Mało dowiadujemy się o ich przeszłości, a to, co poznajemy, nie tłumaczy ich charakterów ani reakcji.
Choć aktorzy wkładają w to wiele wysiłku, Emily Blunt stara się wycisnąć coś z ograniczeń skryptu, co ostatecznie i tak zostaje na zawsze w cieniu słabo napisanego scenariusza.
Na koniec nie sposób nie wspomnieć o jednym z najpoważniejszych problemów – efektach specjalnych. Zwykle nie zwracam na nie uwagi, ale w tym przypadku stały się one źródłem frustracji. Chociaż nie chcę zdradzać szczegółów, to scena końcowa zamiast budzić napięcie, wywołała we mnie śmiech.
Co jest najgorsze? Temat UFO byłby doskonałym polem do zbadania i opowiedzenia w atrakcyjny sposób (przykładem mogą być książki z serii „Wspomnienie o przeszłości Ziemi”), ukazując, w jaki sposób doniesienia o UFO wpływają na politykę, ekonomię czy religię. Ale nie! Łatwiej jest powielić tanie sensacje i dodać elementy z „Szybkich i wściekłych”.
Jak to mogło przejść przez filtry Spielberga!?
Na początku wspomniałem o swojej fascynacji filmami Spielberga. Uważam, że takie produkcje jak „Park Jurajski” czy „Szczęki” to arcydzieła, które powinny inspirować przyszłe pokolenia twórców. „Dzień objawienia” natomiast byłby idealnym przykładem na zajęcia ze scenopisarstwa, pokazującym, jak nie pisać scenariusza. Dla równowagi warto zapoznać się z lepszymi produkcjami na temat UFO, które zdecydowanie zasługują na uwagę.
