Wyobraźcie sobie, że nagle zaczynacie rozumieć wszystkie napotkane zwierzęta. „Hopnięci” wykorzystują właśnie taki pomysł – przeniesienie ludzkiej świadomości do zwierzęcych robotów, by lepiej poznać świat fauny. Ten animowany hit Disneya i Pixara, który trafił właśnie na Disney+, jednocześnie zachwyca i rozczarowuje. Film miał szansę mocniej poruszyć ważne tematy, jednak ostatecznie nie wykorzystał swojego ogromnego potencjału.
Po nominowanych do Oscara produkcjach jak „W głowie się nie mieści 2” czy „Elio”, Pixar Animation Studios wraz z Walt Disney Pictures sięgnęli po reżyserię Daniela Chonga – twórcy zabawnego serialu „Między nami, misiami”. W „Hopniętych” artysta połączył swoje doświadczenie wyniesione z Cartoon Network z inspiracjami dziełami Tima Burtona („Gnijąca panna młoda”) i Jamesa Camerona („Avatar”).
Podobnie jak w „Między nami, misiami”, ten film także kryje się pod lekką, satyryczną przymrużeniem oka, lecz tym razem rozcieńczoną wersję przedstawiono w wymiarze przyjaznym najmłodszym widzom. To zrozumiałe, ponieważ film kierowany jest do dzieci, jednak efektem jest łagodna krytyka rzeczywistości bez większej zadziorności, którą znamy z wcześniejszej twórczości Chonga.
Fabuła filmu „Hopnięci” Disneya i Pixara
Pod skrzydłami potężnej wytwórni Chong snuje opowieść o 19-letniej Mabel – aktywistce przekonanej o własnej nieomylności. Dziewczyna stara się ochronić polanę w miasteczku Beaverton, którą chce zająć burmistrz Jerry Generazza, planujący budowę obwodnicy na terenie zwierzęcego rezerwatu. Niestety, nikt wokół Mabel nie podziela jej stanowiska.
Mimo ostrzeżeń ze strony nauczycieli, Mabel korzysta z nieprofesjonalnego sprzętu, by przenieść świadomość do zwierzęcego robota. Wierzy, że da to szansę na ocalenie fauny, która nie ma swojego głosu. Jednak jej spojrzenie jest tak jednostronne, że przestaje dostrzegać zasady panujące w zwierzęcym świecie i nie zauważa, że burmistrz nie jest taki zły, jak się jej wydaje.
„Hopnięci” – czy mogło być mocniej? Disneyowska wizja ochrony przyrody pod znakiem złagodzenia
Film „Hopnięci” bliższy jest klimatem produkcji takich jak „WALL·E” niż bezkompromisowemu „Dawno temu w trawie” – animacji, która nie bała się ukazać brutalnej prawdy o wykorzystywaniu silniejszych i zagrożeniach dla środowiska. Reżyser próbuje zaszczepić dzieciom miłość do przyrody, lecz jednocześnie przedstawia pokolenie Z jako tych, którzy swoim impulsywnym podejściem do świata ekologii komplikują sytuację.
W filmie władza polityczna zostaje „wybielona”, a przesłanie jest jasne: zamiast buntować się, należy szukać porozumienia i dialogu. Z łatwością można zauważyć, że Mabel została wykreowana na irytującą młodą osobę, która nie rozumie realiów życia i odrzuca mądrzejsze rady dorosłych. Postać ta jawi się niemal jako karykatura młodych aktywistów pokroju Grety Thunberg.
„Hopnięci” bezpiecznie a przynajmniej powtarzają status quo, gdy tymczasem „Dawno temu w trawie” pokazywało, że warto walczyć, gdy silniejszy nadużywa władzy. Najnowszy film Pixara i Disneya uczy, aby kochać naturę, ale też sugeruje, że młodzieżowy aktywizm z góry jest skazany na niepowodzenie. Co prawda młodzi czasem popełniają błędy, ale to raczej starsze pokolenia ponoszą główną odpowiedzialność za kryzys klimatyczny.
W jednym z wywiadów artysta pracujący przy „Hopniętych” ujawnił, że Pixar kazał twórcom złagodzić ekologiczne wątki filmu. Daniel Chong odpowiedział na pytania dotyczące domniemanej cenzury, że wszystkie ważne pomysły pozostają w filmie, i to jest wszystko, co może powiedzieć o procesie produkcji. Prawdy zapewne się nie dowiemy.
Historia Mabel jest pełna uroku – momentami zabawna, innym razem poruszająca, a bywa też mroczna. Zdecydowanie warto obejrzeć „Hopniętych” nie tylko ze względu na ich dopracowaną formę wizualną, która umiejętnie miesza trójwymiar z kreskówkowym stylem, lecz także ze względu na ciekawy miks dziecięcej komedii i elementów horroru. Aby wyrobić sobie własne zdanie o filmie, trzeba poświęcić mu prawie dwie godziny, ale gwarantujemy – warto!
